Ik reflecteer, nog steeds een onvervulde volgende kinderwens

Oudjaarsdag, een tijd voor mij om te reflecteren. Ook dit jaar hebben wij kansen benut, maar helaas groeiden weer twee kindjes niet verder in mijn buik. Naast onze zoon heb ik inmiddels 10 miskramen gekregen. Na een periode van bezoeken aan veel verschillende hulpverleners, werd afgelopen zomer bij mij een diagnose gesteld. Iets waardoor, dit heb ik mij laten vertellen, het voor mij extra lastig is om met een onvervulde volgende kinderwens om te gaan. Iets waardoor ik eindelijk weet dat er een handleiding is voor mijzelf, waarmee ik mijzelf soms beter kan begrijpen. Iets dat ik zonder deze onvervulde kinderwens waarschijnlijk nooit over mijzelf had ontdekt...

Ik heb gehuild vandaag

  • Ik heb gehuild vandaag, omdat ik mij volgend jaar een blijvende zwangerschap wens, terwijl die kans zo klein is.
  • Ik heb gehuild vandaag, omdat het allemaal niet eerlijk is.
  • Ik heb gehuild vandaag, omdat die vuurwerk knallen mij teveel doen denken aan de knallen in oorlogsgebieden dat veel te veel onschuldige slachtoffers treft.

Voor jou wens ik een liefdevol 2017!

Zal het ooit echt een 'gelukkig nieuwjaar' worden? Ik durf het niet meer te wensen. Ik kan het niet meer wensen. Hoe zeer ik iedereen het geluk (wat dat dan ook voor jou betekent) ook gun! Ik ga in 2017 op zoek naar hoop en naar al het moois in dat wat klein is en in mogelijkheden om elkaar te versterken (zoals contact met lotgenoten in verschillende groepen) en het zien opgroeien van ons enig kind, onze zoon, ons wonder uit 2011!

Hoe dan ook: "ik wens jou, met degene die je lief zijn, een fijne oudejaarsavond en een gezond, positief verrassend, maar vooral liefdevol 2017!

Comment (2) Hits: 2828

Twinkle Stars

Deze zaterdag, begin oktober 2016 kreeg ik inspiratie voor het schrijven van dit blog. Een onvervulde kinderwens en de, inmiddels, tien miskramen laten letterlijk en figuurlijk ruimte over in mijn eigen leven en ik weet soms niet hoe ik deze leegte vullen kan. Vandaag schrijf ik over hoe een goed doel een stukje van mijn hart heeft geraakt en hoe ik aan een klein stukje van de leegte toch vorm kon geven tijdens een ongeplande ontmoeting.

"Mama, mag ik iets dat voor mij is?"

Eerder schreef ik in het Freya magazine over: "Mama, mag ik een zusje?" Nu hoor ik vaak tijdens het boodschappen doen: "Mama, mag ik iets dat voor mij is?" Zo ook vandaag: Het was weer tijd voor de wekelijkse boodschappen. Ik had onze zoon (2011) meegenomen achterop de fiets. Hij vertelde mij dat hij ook graag iets wilde kopen, maar dan wel iets dat voor hem was en natuurlijk het liefst iets van Lego of Star Wars (zijn grote passie op dit moment).

Misschien is het omdat hij ons enig kind is dat ik er meestal geen problemen mee heb om "zomaar cadeautjes te kopen" en ik verwen hem (wellicht soms teveel voor mij gevoel) af en toe met iets tastbaars. Ik geef hem daarbij wel een limiet van mijn budget mee, want anders is het einde zoek. Dure cadeautjes mag hij aan Sinterklaas of met zijn verjaardag vragen. Voor andere cadeautjes moet hij sparen of afwachten tot we een volgende keer weer samen gaan winkelen.

Hoe doe jij dat? Merk jij soms ook dat je zo af en toe het "gemis van een broertje of zusje voor je kind wilt invullen met spullen?" Je huis zit er inmiddels vol mee. Dat tweede kindje dient zich (nog) niet of nooit meer aan en je moet ook steeds weer afscheid nemen van die spullen, die je ook graag door een door een volgend kindje had willen laten gebruiken... (Ik wijk hier een andere keer over uit in een nieuwe blog).

Voordat wij in de speelgoedwinkel stonden zagen wij drie vrouwen staan bij winkelwagentjes gevuld met nieuw speelgoed. Daarnaast stond een banner met de tekst: "Stichting Twinkle Stars, Omdat ieder kind speciaal is!" Over deze stichting wil ik je graag informeren en mijn ervaring delen.

Geld genoeg...

De stichting op de banner kende ik nog niet en de inhoud van de winkelwagentjes riep vragen bij mij op. Ik vroeg om informatie en we werden keurig te woord gestaan. Het speelgoed in de wagentjes werd gedoneerd door passanten en wordt op "5-12" bezorgd bij kinderen uit gezinnen die het financieel moeilijk hebben.

Ineens kwam bij mij, met onze zoon aan mijn zijde, het besef! Wat hebben wij het, ondanks een gevoel van incompleetheid binnen ons gezin, goed! Mijn man en ik hebben naast het ouderschap gelukkig beiden een fijne baan, werken respectievelijk 36 en 32 uur en dat brengt geld in het laatje. Wij kunnen ons koophuis financieren, auto rijden, drie keer per jaar op vakantie, de zorgkosten die voortkomen uit het “toch nog maar eens proberen te vervullen van de volgende kinderwens” betalen en onze zoon zonder reden cadeautjes geven!

De drie vrouwen reageerden enorm dankbaar en soms zelfs overrompelt toen voorbijgangers de speciaal voor dit doel gekochte cadeautjes in de wagentjes legden.

Een kind is je niet altijd gegeven, niet elk kind wordt iets gegeven

Soms confronteert onze positieve financiële situatie mij met onze nog onvervulde volgende kinderwens. Want, zoals ik net al schreef, kijk ons toch: Naast het verdriet hebben wij het goed! Vroeger leerde ik dat je eerst "zaken-op-orde" moest hebben voordat je probeerde zwanger te raken. Nu is er financiële zekerheid voor een tweede kind in ons gezin. We kunnen het naast alle liefde ook zorg en benodigdheden geven die het nodig heeft. Het is zooo welkom! Maar… Dat zeer gewenste tweede kindje is er negen miskramen na de komst van onze zoon nog steeds niet. Ik wil naast een cadeautje voor onze zoon ook zo graag iets geven aan die kindjes die ons niet gegeven zijn. Dat dat niet kan, geeft mij een gevoel van leegte.

In contrast met mijn verhaal staat het leven van kinderen die wel mochten komen; die ongetwijfeld zeker ook de liefde krijgen die zij nodig hebben maar waar de financiële situatie onvoldoende is om dit kind met sinterklaas een cadeautje te geven. Geen enkel kiest de plek van zijn of haar eigen wiegje. Maar dat kind is een wonder en als ik er langer over nadenk, mag het toch niet zo zijn, dat een onschuldig kind geraakt wordt door de oneerlijke verdeling van financiële middelen in de wereld…?! (Dit punt speelt natuurlijk niet alleen hier, maar op zoveel verschillende vlakken in het leven!)

"Het is niet eerlijk!"

Het leven is niet altijd eerlijk. Dat heb ik ook mijn zoon ook als les meegegeven toen ik hem betrok bij het speelgoed in die winkelwagentjes. Hij mocht iets kleins kopen dat voor hem was, maar dan ook iets erbij voor een kind dat (omdat hij in Sinterklaas gelooft vertelde ik dat het om een verjaardagscadeautje ging) geen cadeautje krijgt op zijn verjaardag omdat niet iedereen werk en dus ook geen geld heeft om een cadeautje voor een verjaardag te kopen.

Dit ging niet geheel zonder slag of stoot. Hij vond het "niet eerlijk!" Hij dacht dat hij twee dingen voor zichzelf had gekocht maar moest, ik had het al een paar keer herhaald, één daarvan doneren. Misschien was het lastig doordat het niet voorkomt dat hij als enigst kind thuis met een broertje of zusje iets moet delen? Die gedachte gaat direct door mijn hoofd. Juist daarom stimuleren mijn man en ik juist dat wij met zijn drieën vaak iets delen. Het kan natuurlijk ook gewoon zijn leeftijd zijn dat het inbeelden van een situatie van een ander lastig maakt.

Ook gezinnen waar zeer gewenste gezinsuitbreiding uitblijft weten maar al te goed dat het leven oneerlijk is. Het leven is een wonder en als je al een kind hebt mogen krijgen, lijkt het soms zelfs een steeds groter wonder te zijn als daarbij een traject in de medische malle molen, meerdere miskramen of een andere reden waardoor een zwangerschap niet ontstaat of mag of eindigt in voortijdig zwangerschapsverlies komt kijken. Ik probeer deze oneerlijkheid elke dag weer te relativeren maar dit een plek geven blijft lastig. Niemand heeft hier grip op! Er zijn geen antwoorden op de vraag: “Waarom…?”

Een kinderwens in vervulling laten gaan heeft niemand in niet in de hand, maar waar ik wél grip op heb is de huidige situatie; de situatie van ons eigen gezin met drie personen en onze plaats binnen de samenleving. Ik kan vanuit mijn eigen situatie een positieve bijdrage leveren aan kinderen uit gezinnen die het financieel moeilijk hebben. Een kind dat er wel heeft mogen komen financieel helpen, dát kan wel!

5 december de dag dat mijn tranen een (glim)lach op het gezicht van kinderen kunnen geven

Ik bedacht mij dat ik enkele minuten voor de ontmoeting met de drie vrouwen bij de winkelwagentjes een aantal knutselmaterialen bij een discounter had gekocht en merkte dat ik graag wilde doneren aan dit doel.

Terwijl ik de cadeautjes geef, denk ik aan mijn kindjes die niet verder groeiden in mijn buik en verbeeld mij de lach op het gezicht van kinderen die voor een verrassing op 5 december afhankelijk zijn van mijn bijdragen. Ik voel mijn ogen nat worden. Zo leven straks, op deze feestelijke kinderdag op een donkere winterdag mijn ongeboren kindjes onzichtbaar toch voort in de glimlachjes die ik mij kan indenken op het gezicht van andere kinderen. Hoe mooi is dat?!

Stichting Twinkle Stars, bedankt voor deze mooie ervaring! Mijn steun hebben jullie!

 

Comment (5) Hits: 3801

Herfst... over loslaten van wat mooi en welkom was

Ik zag de volle groene bomen stralen in de zomerzon. Nu zie ik de blaadjes liggen op de grond. Voor het eerst sinds jaren valt het mij ècht op.

Wat?

Hoe makkelijk de bomen hun, van groen naar allerhande kleuren verkleurde, blaadjes loslaten... Hoe rustig de natuur blijft; hoe zij net als voorgaande jaren de koude winter afwacht en daarna de lente weer tegemoet ziet om de bomen weer hun groene bladeren terug te geven zodat deze kunnen stralen in de zomer.

Ons enig kind om voor te mogen zorgen, een nog vrij onbeschreven blad

Onze zoon, een lentekind, heeft tot nu toe op zijn witte levensblad slechts ruim vierenhalf mensenjaren met puurheid ingekleurd en kan in de toekomst die hem gegund is nog veel wit van kleuren voorzien of onberoerd laten. Als ik buiten loop met hem voel ik mij soms min of meer gedwongen om door zijn ogen te kijken. Alleen op die manier kom ik het dichtste bij hem, kan ik de verbinding tussen ons het beste voelen.

Op mijn eigen blad een uitblijvende volgende vervulde kinderwens

Vaak wil ik niet door de ogen van onze zoon kijken. Want als ik dat doe, voel ik naast zijn aanwezigheid ook weer de afwezigheid van onze acht kindjes die niet verder mochten groeien en nooit de kans kregen een wit blad te kleuren. Daarnaast voel ik de pijn in mijn hart dat nog zoveel liefde wil delen met een broertje of zusje voor hem.

Ik voel mij gehaast, wil en moet nog zoveel doen van mijzelf... De natuur lijkt rustig terwijl mijn biologische klok ongeduldig blijft tikken "Je zit nog aan de goede kant van de 35 jaar" hoor ik mijn gynaecoloog nog eens in mijn achterhoofd zeggen. Nu nog wel, maar over een klein half jaartje is het lente, bereik ik de 35 jaar en zie ik de andere kant van deze leeftijdsgrens. Wat zegt dat over de kans van onze volgende in te vullen kinderwens? Die wens die is zo sterk en de angst dat die niet in vervulling gaat is zo groot. Echt genieten van ons wonder lukt mij daardoor, inmiddels al ruim drie jaar, nog niet. En ook dat doet pijn!

Leren van mijn onbeschreven blad

Intussen schoffelt hij, in zijn wereld zonder broertje(s) en/of zusje(s), nu nog met weinig tijdsbesef, door de gevallen oranje, geel en rood getinte blaadjes op het gras. Hij zoekt beukennootjes, eikels, kastanjes en bolsters onder de bomen en vindt intussen zelfs een verloren muntstuk, dat hij trots, met twinkelende oogjes, aan mij laat zien.

Wat mooi!

Ik mag mama zijn van dit kindje. Dankbaar ben ik. Soms zelfs ontroerd. Waarom doet het vervolgens toch zo'n pijn en verdriet om (nog) geen tweede wonder kennis te kunnen laten maken met de wereld, samen met onze oudste waarvoor we mogen zorgen?

Als ik dan toch met hem mee zoek, verwonder ik mij over hoe heerlijk het kan zijn om kind te zijn. Ik was vergeten hoe dat voelt om onbezorgd, onbevooroordeeld en open te leven. Dat onbevangen gevoel heb ik lang niet gevoeld. Maar ik besef weer eens dat dit soort eerste momenten misschien ook wel direct de laatste kunnen zijn omdat er misschien nooit een volgend kindje om voor te mogen zorgen komt. Ineens vervliegt een waardevol moment in de tijd... Het gaat om een moment dat ik het liefst langer zou willen vasthouden omdat het mijn sombere gevoelens eindelijk overschrijft met gevoelens van blijdschap en mijn tranen droogt met een lach.

Terugkijken op wat er was en vooruit kijken naar de mogelijkheden

En toch... Heel eventjes ontsnapte ik een moment aan de blik op mijn eigen gekleurde blad waarop nog steeds teveel zwart te zien is om mij blij te voelen met mijn huidige leven. Wat zou er gebeuren als ik dit blad, net als de bomen buiten, zou los laten? Als ik zonder blad de winter in ga om te ervaren dat de lente mij weer een nieuw begin van een blad brengt om in te kleuren om daar in de zomer van te kunnen genieten?

Onze zoon is nog een onbevangen, letterlijk een bijna onbeschreven blad. Ik probeer zo weinig mogelijk van mijn zwarte kleuren aan hem te laten zien, zodat hij zijn puurheid kan bewaren en eigen kleuren kan bepalen. Ik sta stil bij alle mogelijkheden die hij nog heeft en dankzij hem zie ik ook weer eventjes mogelijkheden op een onbeschreven stukje blad van mijn eigen leven. Als ik goed naar hem kijk, kan ik nog veel van hem leren.

Hoe de seizoenen gelijkenis vertonen met mijn weg naar een tweede kindje

Zoals ik van onze zoon nog veel kan leren, kan ik dat waarschijnlijk ook van de seizoenen. In de cirkel van de seizoenen zie ik veel herkenning rondom de beleving van mijn acht miskramen.

"Geniet van wat je hebt" heeft voor mij een andere betekenis gekregen. Kun jij begrijpen dat dat voor mij anders is geworden na acht keer een droom van werkelijkheid in een nachtmerrie te hebben zien veranderen?

  • In de lente: hoop op een positieve zwangerschapstest.
  • In de zomer: leven met hoop dat dit wonder in mijn buik mag uitgroeien tot een broertje of zusje.
  • In de herfst: de miskraam zelf, verlies van weer een kindje dat ik te vroeg moest loslaten.
  • In de winter: het koude, kille, stille, lege gevoel van gemis en verdriet...

Ik voel mij bedrogen door de tijd. De herfst is voor mij het meest confronterende seizoen op dit moment. De winter sla ik graag over. Van mij mag het snel weer lente worden en daarna snel "gewoon - zomaar" weer even zomer.

Spreuken ter inspiratie over loslaten

Typ loslaten in op Pinterest en je ziet allerlei spreuken over loslaten. Loslaten gaat vaak over accepteren van iets wat niet geweest is wat je ervan gehoopt of verwacht had. Ter afsluiting deel ik er graag een aantal van met jou. Maar voel je vrij om ook eens mijn Pinterest borden te bekijken.

  • Loslaten is met je hart toestaan, datgene wat je hoofd niet kan vergeten.
  • Liefde is... loslaten wat je het liefst vast zou willen houden.
  • Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt.

Laat deze laatste spreuk een inspiratie zijn om verder te gaan met wat er is en intussen te bewaren en lief te blijven hebben, datgeen wat niet heeft mogen worden wat het had kunnen zijn terwijl het zo welkom was.

  • jabbertje herfst 

 

 

 

Comment (2) Hits: 6695

Als er geen tweede kindje komt en je ongewenst "maar" één kind hebt

Elke vrouw mét (slechts) één kind, heeft een eigen verhaal. Op dit blog beschrijf ik mijn verhaal met de daarbij behorende gevoelens en emoties, over blijdschap en verdriet.

Na de komst van een eerste kindje, soms vooraf gegaan door een vruchtbaarheidsbehandeling en soms ook "gewoon spontaan" en de eerste ervaringen met moeder zijn, stelt de omgeving vaak de vraag wanneer er een broertje of zusje komt want: "Het zou zo leuk zijn als ze samen kunnen spelen". Ook de ouders hebben zich na verloop van tijd (vaak al voor de zwangerschap van het eerste kindje) die vraag gesteld. Wanneer is het juiste moment om te proberen een broertje of zusje voor het eerste kindje te krijgen? Uitstellen kan dankzij de voorbehoedsmiddelen! Afdwinger echter niet en zwanger worden is voor sommige vrouwen een zegen geworden, terwijl dat eerder ook voor hun gevoel toch wel zou gebeuren want: wie is er niet gewaarschuwd om maar vooral "veilig te vrijen?" en wie heeft er nou vruchtbaarheidsproblemen na het krijgen van een eerste kindje?

Een kindje, uniek!

De ervaring van het krijgen van een kindje is iets unieks. Dit kindje heeft na het zien van de wereld alle zorg en aandacht van de ouders nodig. Het verandert het leven van de ouders voor altijd. Daar waar man en vrouw eerst (getrouwd) samen leefden, is nu een echt gezin mét een kindje ontstaan. Tegenwoordig is het maar afwachten of dit gezin bij elkaar blijft, want één van de drie huwelijken loopt stuk. Daar waar het huwelijk stand houdt, of daar waar gescheiden partners weer een nieuwe partner vinden worden nieuwe toekomstdromen gemaakt, soms bewust een droom om met één kind verder te gaan en soms een droom om het gezin uit te breiden.

Verdriet rondom het uitblijven van een volgende zwangerschap

Wat het uitblijven van een tweede kindje met zich meebrengt zijn vooral emoties is mijn ervaring. Daar waar zwangeren duidelijk met hun buik aanwezig zijn, daar is voor vrouwen die ongewenst 1 kindje hebben het gemis van een volgend wonder aanwezig. Elke dag weer. Deze vrouwen weten dat het mogelijk is om een kindje op de wereld te zetten én met die ervaring zou het toch ook moeten lukken om een tweede kindje op de wereld te zetten? Als een volgende zwangerschap uitblijft, of vraagt om een vruchtbaarheidsbehandelingstraject is dat ingrijpend. Een vruchtbaarheidsbehandelingstraject op zichzelf is al ingrijpend. Jan Jaap van der Wal vertelde onlangs bij RTL Late Night niet voor niets dat het het 10 jaar kostte om zijn vruchtbaarheidsproblemen op het podium ter sprake te brengen in zijn show "Dystopia". De toekomstdromen blijken niet altijd waarheid te kunnen worden... Praktisch gezien kan een gezin "verder" met je leven als er geen tweede kindje komt. Want je hoeft bijvoorbeeld overdag geen rekening meer te houden met slaapjes tussendoor. Maar voor het gevoel lijkt de wereld stil te staan als je wordt ingehaald door gezinnen waar wel een volgend kindje komt.

Statistieken enig kinderen

Inmiddels zit er gemiddeld drie jaar tussen de twee kinderen die een "standaard gezin" heeft. De trend is dat men steeds later een eerste kind krijgt met als gevolg dat het krijgen van een tweede kindje ook op latere leeftijd plaats vind (als het plaats vind). Het CBS bracht in februari 2015 een publicatie uit met de naam: Twee kinderen, maar wanneer en met wie? Ik vraag mij af of de zin uit deze publicatie: "Onvrijwillige onvruchtbaarheid hindert meer dan 10 procent van de vrouwen tussen 35 en 42 jaar" ook betrekking heeft tot vrouwen die al wel één kindje hebben kunnen krijgen. Ik ben nog op zoek naar statistieken over enig kinderen.

 

Comment (1) Hits: 7544