Ja! Secundaire kinderloosheid bestaat!

Het heet zo en ik heb het er over. Ik realiseer mij dat dat voor jou ongemakkelijk kan voelen omdat je er (nog) niet bekend mee bent, maar ik heb gemerkt, dat als ik het benoem, dat ons gemis er soms mag zijn en ik mij daardoor completer voel. Het contact met een ander voelt voor mij dan warmer en minder eenzaam.

Voor een onvervulde kinderwens, wordt vaak de term (ongewenst) kinderloos gebruikt. Welke mensen zonder kind(eren) ken jij? Van wie weet jij of zij bewust kinderloos of ongewenst kinderloos of ongewild kinderloos zijn?

Dat er ook een woord als secundaire kinderloosheid bestaat, wist jij voor het bezoeken van deze pagina misschien, net als veel mensen om mij heen, ook nog niet. Het gebeurt, gelukkig, ook vaker dat na de geboorte van een eerste kind er een of meerdere volgende kinderen worden geboren. Dat lijkt vanzelfsprekend, totdat een gewenste zwangerschap toch uitblijft...

5% van 1 op 6 paren met vruchtbaarheidsproblemen is ongewild kinderloos

In een oriënterend fertiliteitsonderzoek van de NVOG staan de volgende cijfers over kinderloosheid:

  • De kans om binnen een jaar zwanger te worden met regelmatig onbeschermd seksueel contact is ongeveer 80%. Bij langere tijd onbeschermd seksueel contact en geen zwangerschap, blijft de kans op zwangerschap nog wel bestaan.
  • 1 op de 6 paren die een kind willen, heeft problemen met de vruchtbaarheid.
  • Van deze paren blijft in Nederland ongeveer 5% uiteindelijk ongewild kinderloos.

Aantal mensen met onvervulde tweede kinderwens onbekend

Er is naar mijn idee te weinig bekend in de samenleving over wat er speelt als een gezin nog niet compleet voelt door een onvervulde volgende kinderwens. Dat wordt bevestigd door statistische gegevens in een artikel uit Red, oktober 2010, via de website van Odile van Eck:  "Hoeveel mensen in Nederland met deze zogeheten secundaire kinderloosheid te maken hebben, is onbekend, omdat het niet wordt bijgehouden".

Secundaire kinderloosheid kent medische en niet-medische oorzaken

Secundaire kinderloosheid kan verschillende oorzaken hebben:

  • een miskraam of herhaalde miskramen voor en/of na een gezond geboren levend kind om voor te mogen zorgen;
  • medisch, oorzaak wordt na eerdere zwangerschap(pen) gevonden voor uitblijvende zwangerschap bij de man of de vrouw;
  • medisch, er wordt geen oorzaak na eerdere zwangerschap(pen) gevonden voor een uitblijvende zwangerschap bij de man of de vrouw (secundaire infertiliteit/secundaire onvruchtbaarheid);
  • meningsverschil tussen partners over het aantal gewenste kinderen in het gezin;
  • scheiding na een eerste kind of kinderen.

Of iemand met een levend kind en een kindje dat direct na de geboorte of op latere leeftijd overleed zich ook herkent in secundaire kinderloosheid, dat weet ik niet. Je kunt meer lezen op bijvoorbeeld de blog van Lieve Juul door Nathalie van Stijn.

Weet jij nog een reden die in dit rijtje thuis hoort? Dan hoor ik het graag via Facebook of Twitter.

Secundaire kinderloosheid is leven met wat is én leven met gemis

Als er al iets bekend is over secundaire kinderloosheid, ligt er vaak een taboe op. Iemand die secundair kinderloos is, heeft namelijk al een kind. Is al moeder of vader geworden en kan haar moeder- of zijn vadergevoelens delen met het kind dat er is en daar blij mee zijn. Toch??!

Leven met een onvervulde tweede kinderwens verschilt met het leven van mensen zonder kind, die ongewenst kinderloos zijn. En ja, mensen met een onvervulde volgende kinderwens zijn blij met het kind dat er is, alleen voelen zij, naast dit kind een groot gemis binnen het gezin, of gemis van een brusje (broertje of zusje). Dat maakt leven met een onvervulde volgende kinderwens ook zo complex. Lees er meer over in Mijn lach en tranen in het kort.

Voor mij persoonlijk voelt dit als een tweede vorm van gemis doordat ook de leegte en verdriet van onze zeven kindjes die niet verder groeiden in mijn buik aanwezig is en aanwezig blijft in mijn leven. Onbezorgd genieten van onze zoon blijft tot nu toe vaak overschaduwd met ook het gemis dat juist door wat er is ook tastbaar wordt. Dit is nieuw voor mij en ik kan dat gevoel tot nu toe nog niet volledig doorgronden, laat staan eenvoudig met jou delen.

Secundaire kinderloosheid voelt als leven in twee werelden

In mijn contacten met vrouwen die ongewenst kinderloos zijn en uit de verhalen in de Freya magazines en de Uitgerekendjij merk ik dat ik mij thuis voel in hún wereld; de wereld zonder kind. Een wereld die ik in mijn dagelijkse leven ervaar, maar waar ik mij geen deel van voel; door onze zoon kan ik moeder voor ons kind zijn en leef ik óók in de wereld van kinderen. Daar waar ik met hem ga, kom ik niet onder confrontaties uit met gezinnen bestaande uit meerdere kinderen.

Ja, wij hebben een kind om aandacht te geven en ik merk dat een aantal stellen hun huidige leegte opvult met een huisdier. Dit is vaak een hond of kat en kinderloze paren proberen door het verleggen van de focus in hun leven te genieten van, wat iemand mij vertelde en wat ik mooi gezegd vond: "second-best". Soms zijn zij ook nog steeds bezig om hun grootste wens, hun kinderwens, een wens om moeder of vader te worden, in vervulling te laten gaan. Soms weten zij zelfs dat die kans nihil is of definitief weg is.

Blij voor jou als je gezin compleet voelt

Ik merk dat een vader of moeder met een volledig, zonder medische malle molen, vervulde kinderwens zich vaak niet kan voorstellen hoe het is om wel ouder te mogen zijn én gemis van een kindje dat (misschien) nooit komt te voelen. Als jij die vader of moeder bent, dan kan ik daar alleen maar blij om zijn voor jou. Ik ben blij voor de stellen die bewust een keuze hebben gemaakt om niet een volgend kindje op de wereld te zetten omdat zij voelen dat hun gezin compleet is., maar die blijdschap uiten naar jou is lastig voor mij. Misschien net zo lastig als het voor jou is om te vragen naar onze uitblijvende vervulde kinderwens?

Wat secundaire kinderloosheid niet is

Spreek niet direct van secundaire kinderloosheid wanneer een stel of persoon één kind heeft. Een stel kan hier ook bewust voor gekozen hebben. Zij zijn voldoende tevreden en ervaren geen verdriet rond het gemis van een volgend kindje. Ergens vind ik in hen een vorm van troost, dat ons kind niet het enige enigst kind is of blijft. Bij hen zie ik, wat ik vroeger nauwelijks zag, dat het ook goed kan zijn om "maar" een kind te hebben. Dat is een gezinssamenstelling welke ik vroeger weinig tegen kwam. Hoe graag willen we niet bij de meerderheid horen?

Ik hoop in dit blog een algemeen beeld over secundaire kinderloosheid te hebben beschreven en je met deze informatie in gedachten ook weer mijn volgende blogs leest.

Secundaire kinderloosheid - ja, wij mogen zorgen voor ons enigst kind

Leave your comments

Post comment as a guest

0

People in this conversation

  • Guest - inie

    Nog een reden.......nadat we voor een brusje weer de medische molen ingingen kreeg ik een herseninfarct en heb ik grote kans op herhaling wanneer ik zwanger zal raken. ....en dat doen we ons gezin niet aan hoe zeer dat ook doet. Secundaire kinderloosheid wat een rakende benaming....

    0 Like Short URL:
  • Guest - J.

    Mijn verhaal ...
    Ik ben 33 jaar en mama van een flinke zoon van 5 jaar. De eerste zwangerschap was meteen raak en verliep vlekkeloos, zelfs de bevalling was een fluitje van een cent. Ikzelf had heel mijn gezinsleven al uitgestippeld, van wanneer wil ik eerste, wanneer wil ik een tweede en misschien zelfs een derde. Mijn idee was om te bevallen in de zomer van een tweede, dus ik ging zelfs mikken naar bepaalde maanden. En dit lukte, ik was voor de tweede keer zwanger. Ik dacht bij mezelf, dit gaat vlot! Maar ondertussen zijn we 3 jaar verder en ook 3 miskramen verder (telkens tussen 8 en 12 weken nadat we al voor eerste keer hartje hadden zien kloppen). Ik ben volledig met mijn 2 voeten op de grond gezet en zit er nu zelfs onder naar mijn gevoel. Alles gaat niet zo vlot als in mijn gedachten, het gaat zelfs héél moeilijk! Ik heb altijd een beeld gemaakt in mijn hoofd en nu staan we er mijlenver vanaf. De impact van deze miskramen op mezelf als persoon zijn onbeschrijfelijk. Ook voor mij staat het leven al 3 jaar stil en ook al ben ik dit grondig beu ... ik wil zo graag dat tweede kindje. Ook ik kan niet meer aanhoren van "je mag blij zijn, je hebt al één gezond kind". En dan wil ik uitroepen "maar ik wil er 2!!!" Mijn gezin voelt niet compleet en het gemis is gewoon te groot. Ik zou mijn knop moeten omdraaien, maar dit lukt me niet. Ik zoek nu op internet naar voordelen van enig kind, zelfs naar adoptiemogelijkheden, ... alles om mijn knop maar te kunnen omdraaien. Maar het voelt niet juist.
    Ik heb zelf nog maar net de term "secundair kinderloos" leren kennen, via internet. Ik dacht gisteren (na mijn derde miskraam) ik wil dit van mij afschrijven, ik maak een blog. En deze ochtend dacht ik "iemand anders zal toch al wel een blog gemaakt hebben hierover". En zo ben ik bij jou blog terechtgekomen. Zo herkenbaar en ik ben zo blij dat ik dit kan lezen, kan volgen. En het geeft me een minder eenzaam gevoel, want in mijn omgeving ken ik niemand in deze situatie.
    Bedankt!
    Groetjes, J.

    0 Like Short URL:
  • Guest - C.

    Jeetje....Wat een herkenning!
    In 2010, ongeveer 9 weken na het stoppen met de pil was ik zwanger. Compleet verbaasd, want ik dacht op z'n minst verminderd vruchtbaar te zijn (details over hoe en waarom laat ik achterwege). Helaas kreeg ik een vroege miskraam. 4 maanden hierna, februari 2011, was ik weer zwanger en eind 2011 werd onze gezonde dochter geboren. Onze kraamtijd was een behoorlijke achtbaan, veel ellende, de eerste maanden niet genieten, post partum depressie, afin, geen fijne tijd.
    Mijn man wilde al snel voor de tweede, ik durfde niet, alhoewel ik zijn wens deelde. Voorjaar 2013 durfde ik eindelijk! Vol goede moed gingen we ervoor.

    Een jaar later zaten we bij de fertiliteitsarts...Na een paar maanden onderzoeken werd er geen oorzaak gevonden en omdat onze (statistische) kansen zo hoog zijn, helpen ze niet voordat we 2,5 jaar bezig zijn.

    Voorjaar 2015, precies 2 jaar bezig. Zwanger! Meteen had ik pijn. Na meerdere malen weggestuurd te zijn door huisarts, 4 nachten niet slapen door pijn, eiste ik doorverwijzing. Ik bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te hebben:( uiteindelijk hoefde ik niet geopereerd te worden.

    Mijn ideaal plaatje was het gezin compleet voor mijn 32e. Daarna wilde ik mijn gezin compleet voordat m'n dochter 4 werd.

    Vorige maand ben ik 33 geworden, volgende maand wordt dochtertje 4. We zitten nu in de laatste nachtwerk van onze eerste iui met hormonen, aan mijn lijf te merken denk ik niet dat het gelukt is.

    Bij mijn man is alles top, ik voel me alsof ik faal. Inmiddels vraagt dochter regelmatig of ze ooit een broertje of zusje krijgt. Dat doet me zoveel pijn.

    Het gevoel te leven in twee werelden herken ik zo! In mijn omgeving zijn weinig mensen met vruchtbaarheidsproblemen, laat staan secundaire. Dat maakt dat ik me soms heel alleen voel, het gevoel nergens bij te horen. Dat er geen oorzaak is gevonden maakt het voor mij extra lastig.

    Dank je, dat je hierover blogt!

    0 Like Short URL: