Ja! Secundaire kinderloosheid bestaat!

Het heet zo en ik heb het er over. Ik realiseer mij dat dat voor jou ongemakkelijk kan voelen omdat je er (nog) niet bekend mee bent, maar ik heb gemerkt, dat als ik het benoem, dat ons gemis er soms mag zijn en ik mij daardoor completer voel. Het contact met een ander voelt voor mij dan warmer en minder eenzaam.

Voor een onvervulde kinderwens, wordt vaak de term (ongewenst) kinderloos gebruikt. Welke mensen zonder kind(eren) ken jij? Van wie weet jij of zij bewust kinderloos of ongewenst kinderloos of ongewild kinderloos zijn?

Dat er ook een woord als secundaire kinderloosheid bestaat, wist jij voor het bezoeken van deze pagina misschien, net als veel mensen om mij heen, ook nog niet. Het gebeurt, gelukkig, ook vaker dat na de geboorte van een eerste kind er een of meerdere volgende kinderen worden geboren. Dat lijkt vanzelfsprekend, totdat een gewenste zwangerschap toch uitblijft...

Read More Comment (3) Hits: 13305

Mijn confrontaties in de lente

De zon schijnt: Het nieuwe jaar is weer volop begonnen én het is alweer bijna lente. Een periode die mij sinds 2012 elk jaar weer doet herinneren aan mijn dikke buik van toen, nu alweer 4 jaar terug. Mijn buik met daarin een gezond wonder dat groeide en schopte, waar we zo naar uitkeken dat de tijd niet snel genoeg voorbij kon gaan want: wij wilden hem dolgraag graag ontmoeten, hem bij zijn naam noemen en samen voor hem zorgen en liefhebben…

Twee jaar terug rond deze tijd volgde onze derde miskraam. Vorig jaar bleef ik ziek thuis van het werk en raakten we wederom zwanger om ons kindje weer te vroeg moeten laten gaan en dit jaar… Sta ik stil bij mijn gevoel.

JA! Terwijl ik stil sta bij mijn gevoel, realiseer ik mij dat ook jij met jouw eigen tegenslagen te maken krijgt, met ziekte, ontslag of scheiding, een faillissement of verlies van een dierbare. Voel jij je hier soms ook eenzaam bij? Eenzaam ondanks het feit dat er mensen zijn die je willen helpen, eenzaam omdat ze niet weg kunnen nemen hoe de situatie is en écht iets kunnen veranderen... Ik heb geleerd dat het in de huidige samenleving moeilijk is om te praten over verdriet, pijn en gemis. "We moeten door" Maar mijn leven, zonder de zeven kindjes die niet verder mochten groeien én leven met een onvervulde (volgende) kinderwens voelt als het leven als moeder met een leven dat helemaal overhoop is gegooid.

Geen kind is zo aanwezig als een kind dat wordt gemist

Tijdens mijn zoektochten naar informatie over miskramen en een onvervulde kinderwens op internet vond ik een mooie tekst:

"Geen kind is zo aanwezig als een kind dat wordt gemist"

Een kind wiens ouders gestorven zijn is een "wees", iemand die de partner verliest is een "weduwe" of "weduwnaar". Er bestaat echter geen woord voor ouders die hun kind verloren hebben. Ouders blijven altijd ouders, ook wanneer hun kind sterft. Of het nu gaat om hun enig kind of gehuwde kinderen die reeds lang het huis uit zijn. Ook een miskraam, sterfte tijdens of na de geboorte, en wiegendood hebben een zeer groot effect op het leven van de ouders (www.beforeyougo.be).


Dit beeld is gemaakt door de Sloveense kunstenaar Martin Hudacek. Hij maakte het in 2011 als monument voor de ongeboren kinderen. Ik herken het... Daarom roert het mij tot tranen. Wat doet het met jou?

Zijn waar het leven leeft

Op mijn werk lopen projecten door en behaal ik samen met mijn collega’s gestelde doelen en is een collega weer terug van haar zwangerschapsverlof. In ons huis is de verbouwing bijna klaar en onze zoon groeit van peuter naar kleuter. Nog even en hij is “alweer” jarig en gaat hij fulltime naar de basisschool!

Stil staan

En toch... voor mijn gevoel staat de tijd al heel lang stil. Stil vanaf het moment dat wij onze tweede miskraam meemaakte, stil vanaf het moment dat elk van de andere vijf miskramen volgden. Stil vanaf het moment dat ik keer op keer hoop voel op nog een zwangerschap, een brusje (broertje of zusje) voor onze zoon. Mijn leven staat stil terwijl het erop lijkt dat anderen wel “gewoon”, in mijn ogen zonder struikelblokken, verder gaan met hun leven. En dat doet pijn en brengt mij terug naar de basis, terug naar mijn kleine veilige wereld, op zoek naar elk straaltje zon en op zoek naar lotgenoten waar weinig woorden zoveel zeggen.

Geen voorjaarsschoonmaak

Gedurende de tijd, komen keuzes die gemaakt moeten worden langs:

  • De voorjaarscollectie hangt in de etalages, koop ik een nieuwe broek of dat shirtje. Of stel ik deze aankoop uit, omdat ik toch nog dat sprankje hoop heb op een gezonde zwangerschap en een tweede kindje dit jaar?
  • De babykamer… Die bewaar ik! Want wat is er mooier als er nog een tweede kindje in mag komen te liggen.
  • De wandelwagen verkopen? Neee! Daar krijg ik na het vele gebruik niets meer voor terug en na koop van een nieuwe set banden kunnen we nog eens vier jaar voort, als ons een tweede kindje om voor te zorgen wordt gegund.
  • Speelgoed waar onze zoon te groot voor is geworden? Dat gaat de deur nog niet uit! Dat blijft tot ons tweede wonder ermee gaat spelen, samen met zijn of haar grote broer!
  • Kinderkleding? Als ik er een kansberekening op los laat, krijgen we 1 een baby of 2 geen baby én als er een baby komt is het 1 een meisje of 2 een jongen. De kans op een jongen is zo slechts 1/3 procent. Dus… Voorzichtig aan kan ik de koffers vol met jongenskleding beetje bij beetje op marktplaats zetten en verkopen, om van de opbrengsten iets leuks voor onze zoon te kopen.

Hoe kan ik een voorjaarsschoonmaak houden? Ik wil niet vooruit, als ik leef, leef ik vandaag. Hoe kan ik opruimen als ik met bovenstaande argumenten leef? Mijn hoofd heeft geen rust, mijn hoofd heeft nóg geen rust. Sommige stellen die met een volgende onvervulde kinderwens leven, hebben die rust gelukkig wel kunnen vinden. Ik weet het, maar ik heb mij er nog niet bij neergelegd dat wij met "maar" drie personen verder gaan. Hoe mooi zou dat zijn?! Blij kunnen zijn met het enige cadeautje dat je hebt gekregen en niets meer te wensen hebben? Dat gun ik ons, maar ik voel het nog niet! De donkere winterwolk blijft aanwezig.

Diep van binnen hard werken

Ik werk al ruim twee jaar hard aan mijzelf, om mijzelf weer op de rit te krijgen, om verder te kunnen met een lach en om mijn gevoelens richting mijn zoon en man te behouden en er niet weer vanaf te dwalen. Ik voerde gesprekken met maatschappelijk werk, had sessies bij een haptonoom, sprak met een praktijkondersteuner van de huisarts, ik volgde een cursus mindfulness en zag de huisarts een paar keer...

Ik werk hard aan wat voor een ander zo vanzelfsprekend lijkt. Werken aan mijzelf kost tijd. Misschien dit voorjaar, deze zomer, buiten in de zon, vind ik die tijd...

Blijf jij mijn blogs volgen? Of wil jij jouw verhaal over jouw onvervulde kinderwens met anderen delen via deze website? Ik hoor graag van je via Facebook of Twitter!

Comment (7) Hits: 4667

Wat ik nooit had gedacht...

Het is zover! Ik heb een afspraak met een acupuncturist in Amsterdam, de praktijk van Martine Cornelissen, Zi Yuan Ting.

Ik had nooit gedacht dat ik zo ver zou gaan voor onze tweede onvervulde kinderwens. Maar ik wil nog niet accepteren dat ik te maken heb met secundaire onvruchtbaarheid. Ik hoorde onlangs twee keer binnen één week van verschillende, tot dan toe onbekende personen voor mij, over de praktijk en toen wist ik het: Toeval bestaat niet! Een teken voor mij om een afspraak te maken. Dit geeft misschien aan hoe "wanhopig" ik op zoek ben naar houvast, naar zekerheid, naar het antwoord dat er zal zijn er aan het einde van de weg die ik loop. Het "dubbel leven", leven met mijn lach en tranen.

Met spanning begin ik de dag. Naalden… In mijn lijf! Ik ben bang voor naalden! Ik heb er enigszins mee leren omgaan toen ik zwanger was en bleef van onze zoon. Ik vroeg om een ligstoel, dan had ik zelf meer controle over wat er gebeurde. Goed op mijn ademhaling letten. En dan… De prik! Ja. Dat steekt!

En nu, ga ik geheel vrijwillig, nou ja, liever had ik natuurlijk al een tweede wonder in onze armen gesloten, naar iemand die naalden in mijn lijf steekt, omdat dat nog de enige houvast voor mij lijkt te zijn. Alles met de hoop dat het een antwoord kan zijn op onze herhaalde miskramen. Ik geloof niet meer in pech. Hoeveel pech kan een mens krijgen en dragen? Waarom ik?!

Na het doornemen van mijn personalia en beantwoorden van medische vragen kreeg ik uitleg over goede voeding, kruiden en eventuele paddenstoelen. Daarna mocht ik op de behandeltafel gaan liggen. Muziek werd aangezet en ik kreeg een warme handdoek over mij heen en heel secuur werd de eerste naald geprikt. Daarna nog een en nog een en nog een, tot ik daar lag met acht naalden. Ik vond het een intense ervaring. Tranen liepen over mijn wangen. Ik had mijzelf maar weer overtroffen en die tweede, onvervulde kinderwens voelde ik ineens weer zo enorm sterk!

Ineens... besef!

Dat ik weet waarvoor ik dit doe, raakte mij onverwachts. Vervolgens werd de negende naald ter ontspanning geplaatst en kreeg ik een voorhoofdmassage. Tenslotte kreeg ik een doek over mijn ogen, zodat ik mij in het donker waande. Twintig minuten lag ik op de behandeltafel met negen naalden in mijn lijf! Alles in de hoop ooit een brusje voor onze zoon te mogen ontmoeten, wetende dat ik deze acupuncturist vaker zou gaan zien.

Hoe ver ga jij om een volgende, onvervulde kinderwens in vervulling te laten gaan?

 

Comment (3) Hits: 5785

Paaseitjes...

Anne Tel schreef er een boek over: Paaseitjes zoeken in het AMC. Ook voor mij zijn paaseitjes een “ding” want...

Het is weer Pasen! Ik ontkom er niet aan: Opa’s en oma’s hebben onze zoon uitgenodigd om traditioneel paaseieren te zoeken. Maar van mij hoeft het niet.

1. Ik ben al veel te lang op zoek; op zoek naar hoe ik kan leren leven met een onvervulde volgende kinderwens en hoe ik onze ongeboren kinderen een plaats in ons leven geef.

2. Ik had mijn toekomst zoveel anders voorgesteld...: "Inmiddels had onze zoon een grote broer geweest, die zijn kleinere brusje (broertje of zusje) zou helpen met zoeken." Maar helaas... De dag van vandaag ziet er anders uit.

3. Ik heb geen zin in het Paasfeest dat mij doet herinneren aan het verlies van onze zevende kindje. Ik zie het maar als een “meevaller” dat Pasen niet, net als het kerstfeest, altijd op een zelfde data valt. Maar het keert wel elk jaar weer terug. Mijn miskraamherdenkingsdatum ligt dit jaar gelukkig nog wat verder in de maand.

Eitjes zoeken bij de gynaecoloog

Vorig jaar zaten mijn man en ik tweede Paasdag in het ziekenhuis te wachten bij afdeling Gynaecologie voor de behandeling van onze zevende miskraam. Er zat een ander stel, met ook een zoon, waarvan de moeder werd binnengeroepen voor een echo. De jongen vroeg aan zijn vader: “Papa, wat gaat mama doen?" Mijn man antwoordde: “eitjes zoeken.” Zoiets zeg je niet met Pasen op de afdeling Gynaecologie!

"Mama! Mag ik eitjes kopen?"

De paaseieren liggen al vanaf januari in de winkels. Elk ei of elke paashaas die ik zie, is voor mij een “trigger” die de wond van de miskraam met Pasen weer open haalt. De wond geneest niet door die "triggers" en blijft open. Als ik de omweg in de supermarkt vergeet, vraagt onze zoon mij vaak genoeg of hij “eitjes” mag kopen en ik vertel hem, dat dat met Pasen mag. Ik leg hem nog niet uit waarom. Volgens Wikipedia is een paasei een “versierd ei of chocolade-ei, dat met Pasen wordt verstopt. Het verstoppen stamt uit de Germaanse traditie om eieren, als symbool van vruchtbaarheid, in akkers te begraven zodat deze akkers op hun beurt vruchtbaar zouden worden."

Ja! Vruchtbaar ben ik. Acht keer zwanger worden is niet iedereen gegund. Maar blijkbaar heeft mijn “akker” onvoldoende voedingswaarden om zeven van onze kindjes verder te laten groeien (er is in Nederland geen oorzaak gevonden voor onze herhaalde miskramen).

Een stapje verder dan toen...

In het afgelopen jaar heb ik “leren leven met de dag” en dát is wat ik doe. Dit jaar ben ik “gewoon” aan het werk en zit ik niet met depressieve klachten thuis. Hoewel...? Onbezorgd Pasen vieren met het gevoel dat ik zelf vroeger als kind had? Ik hoop dat mij dat ooit weer lukt. Ik kies er bewust voor om onze zoon niet deze ervaring te ontnemen en daarom gaan we toch naar de opa’s en oma’s om hem paaseieren te laten zoeken. Hij is er en ik probeer zoveel mogelijk van hem te genieten (ik benadruk probeer, want genieten is voor mij niet meer vanzelfsprekend). Ik hoop dat hij er meer dan acht vindt. Misschien is dat laatste ei, net het “vruchtbare ei” waar wij op hopen. Misschien merkt hij wel dat het voor mij geen feest is, maar kan ik dat veranderen als ik mijn focus op iets anders leg...

Waardevol lotgenotencontact

Ik leg mijn focus met Pasen niet op het zoeken naar paaseieren, maar op zoeken naar lotgenoten, bekend met secundaire infertiliteit. Sinds de komst van de besloten Facebook groep van Freya, merk ik dat er meer verhalen over secundaire kinderloosheid zijn dan ik had kunnen bedenken. Het feit dat ik mij vaak eenzaam voel in mijn verdriet is helaas niet reëel. Er heerst een taboe op secundaire kinderloosheid, dat ik middels deze blog wil doorbreken. Ieder stel met een onvervulde wens van een brusje kent een eigen verhaal. Die verhalen waren mij tot kort geleden nog niet bekend. Mensen zijn anders en ervaren secundaire infertiliteit anders en toch... ervaar ik door het lezen van die verhalen iets waardevols... Begrip voor onze lach en tranen waar anderen, gelukkig, geen ervaring mee hebben en niet kunnen zien als wij er niet over vertellen.

Zoek jij naar woorden?

Wat is jouw verhaal? Ga jij met Pasen op zoek naar de juiste woorden? Mag ik een stukje van jouw verhaal als (anonieme) gastblog op deze pagina plaatsen om mensen een completer beeld van secundaire kinderloosheid te geven?

Ik kan niet voor vruchtbaarheid zorgen die een tweede of volgende kinderwens in vervulling laat gaan, maar ik draag graag een steentje bij aan de contacten, waarbij ik het gedeelde gemis als vruchtbare bodem zie om vooral herkenning in elkaar te vinden. Ik ben trots op de tot nu toe 35 volgers op Twitter! Op Facebook heb ik een geheime groep gemaakt over secundaire kinderloosheid. Wil je daar lid van worden? Stuur mij een email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it..

Comment (4) Hits: 5534

Als er geen tweede kindje komt en je ongewenst "maar" één kind hebt

Elke vrouw mét (slechts) één kind, heeft een eigen verhaal. Op dit blog beschrijf ik mijn verhaal met de daarbij behorende gevoelens en emoties, over blijdschap en verdriet.

Na de komst van een eerste kindje, soms vooraf gegaan door een vruchtbaarheidsbehandeling en soms ook "gewoon spontaan" en de eerste ervaringen met moeder zijn, stelt de omgeving vaak de vraag wanneer er een broertje of zusje komt want: "Het zou zo leuk zijn als ze samen kunnen spelen". Ook de ouders hebben zich na verloop van tijd (vaak al voor de zwangerschap van het eerste kindje) die vraag gesteld. Wanneer is het juiste moment om te proberen een broertje of zusje voor het eerste kindje te krijgen? Uitstellen kan dankzij de voorbehoedsmiddelen! Afdwinger echter niet en zwanger worden is voor sommige vrouwen een zegen geworden, terwijl dat eerder ook voor hun gevoel toch wel zou gebeuren want: wie is er niet gewaarschuwd om maar vooral "veilig te vrijen?" en wie heeft er nou vruchtbaarheidsproblemen na het krijgen van een eerste kindje?

Een kindje, uniek!

De ervaring van het krijgen van een kindje is iets unieks. Dit kindje heeft na het zien van de wereld alle zorg en aandacht van de ouders nodig. Het verandert het leven van de ouders voor altijd. Daar waar man en vrouw eerst (getrouwd) samen leefden, is nu een echt gezin mét een kindje ontstaan. Tegenwoordig is het maar afwachten of dit gezin bij elkaar blijft, want één van de drie huwelijken loopt stuk. Daar waar het huwelijk stand houdt, of daar waar gescheiden partners weer een nieuwe partner vinden worden nieuwe toekomstdromen gemaakt, soms bewust een droom om met één kind verder te gaan en soms een droom om het gezin uit te breiden.

Verdriet rondom het uitblijven van een volgende zwangerschap

Wat het uitblijven van een tweede kindje met zich meebrengt zijn vooral emoties is mijn ervaring. Daar waar zwangeren duidelijk met hun buik aanwezig zijn, daar is voor vrouwen die ongewenst 1 kindje hebben het gemis van een volgend wonder aanwezig. Elke dag weer. Deze vrouwen weten dat het mogelijk is om een kindje op de wereld te zetten én met die ervaring zou het toch ook moeten lukken om een tweede kindje op de wereld te zetten? Als een volgende zwangerschap uitblijft, of vraagt om een vruchtbaarheidsbehandelingstraject is dat ingrijpend. Een vruchtbaarheidsbehandelingstraject op zichzelf is al ingrijpend. Jan Jaap van der Wal vertelde onlangs bij RTL Late Night niet voor niets dat het het 10 jaar kostte om zijn vruchtbaarheidsproblemen op het podium ter sprake te brengen in zijn show "Dystopia". De toekomstdromen blijken niet altijd waarheid te kunnen worden... Praktisch gezien kan een gezin "verder" met je leven als er geen tweede kindje komt. Want je hoeft bijvoorbeeld overdag geen rekening meer te houden met slaapjes tussendoor. Maar voor het gevoel lijkt de wereld stil te staan als je wordt ingehaald door gezinnen waar wel een volgend kindje komt.

Statistieken enig kinderen

Inmiddels zit er gemiddeld drie jaar tussen de twee kinderen die een "standaard gezin" heeft. De trend is dat men steeds later een eerste kind krijgt met als gevolg dat het krijgen van een tweede kindje ook op latere leeftijd plaats vind (als het plaats vind). Het CBS bracht in februari 2015 een publicatie uit met de naam: Twee kinderen, maar wanneer en met wie? Ik vraag mij af of de zin uit deze publicatie: "Onvrijwillige onvruchtbaarheid hindert meer dan 10 procent van de vrouwen tussen 35 en 42 jaar" ook betrekking heeft tot vrouwen die al wel één kindje hebben kunnen krijgen. Ik ben nog op zoek naar statistieken over enig kinderen.

 

Comment (1) Hits: 7846