Paaseitjes...

Anne Tel schreef er een boek over: Paaseitjes zoeken in het AMC. Ook voor mij zijn paaseitjes een “ding” want...

Het is weer Pasen! Ik ontkom er niet aan: Opa’s en oma’s hebben onze zoon uitgenodigd om traditioneel paaseieren te zoeken. Maar van mij hoeft het niet.

1. Ik ben al veel te lang op zoek; op zoek naar hoe ik kan leren leven met een onvervulde volgende kinderwens en hoe ik onze ongeboren kinderen een plaats in ons leven geef.

2. Ik had mijn toekomst zoveel anders voorgesteld...: "Inmiddels had onze zoon een grote broer geweest, die zijn kleinere brusje (broertje of zusje) zou helpen met zoeken." Maar helaas... De dag van vandaag ziet er anders uit.

3. Ik heb geen zin in het Paasfeest dat mij doet herinneren aan het verlies van onze zevende kindje. Ik zie het maar als een “meevaller” dat Pasen niet, net als het kerstfeest, altijd op een zelfde data valt. Maar het keert wel elk jaar weer terug. Mijn miskraamherdenkingsdatum ligt dit jaar gelukkig nog wat verder in de maand.

Eitjes zoeken bij de gynaecoloog

Vorig jaar zaten mijn man en ik tweede Paasdag in het ziekenhuis te wachten bij afdeling Gynaecologie voor de behandeling van onze zevende miskraam. Er zat een ander stel, met ook een zoon, waarvan de moeder werd binnengeroepen voor een echo. De jongen vroeg aan zijn vader: “Papa, wat gaat mama doen?" Mijn man antwoordde: “eitjes zoeken.” Zoiets zeg je niet met Pasen op de afdeling Gynaecologie!

"Mama! Mag ik eitjes kopen?"

De paaseieren liggen al vanaf januari in de winkels. Elk ei of elke paashaas die ik zie, is voor mij een “trigger” die de wond van de miskraam met Pasen weer open haalt. De wond geneest niet door die "triggers" en blijft open. Als ik de omweg in de supermarkt vergeet, vraagt onze zoon mij vaak genoeg of hij “eitjes” mag kopen en ik vertel hem, dat dat met Pasen mag. Ik leg hem nog niet uit waarom. Volgens Wikipedia is een paasei een “versierd ei of chocolade-ei, dat met Pasen wordt verstopt. Het verstoppen stamt uit de Germaanse traditie om eieren, als symbool van vruchtbaarheid, in akkers te begraven zodat deze akkers op hun beurt vruchtbaar zouden worden."

Ja! Vruchtbaar ben ik. Acht keer zwanger worden is niet iedereen gegund. Maar blijkbaar heeft mijn “akker” onvoldoende voedingswaarden om zeven van onze kindjes verder te laten groeien (er is in Nederland geen oorzaak gevonden voor onze herhaalde miskramen).

Een stapje verder dan toen...

In het afgelopen jaar heb ik “leren leven met de dag” en dát is wat ik doe. Dit jaar ben ik “gewoon” aan het werk en zit ik niet met depressieve klachten thuis. Hoewel...? Onbezorgd Pasen vieren met het gevoel dat ik zelf vroeger als kind had? Ik hoop dat mij dat ooit weer lukt. Ik kies er bewust voor om onze zoon niet deze ervaring te ontnemen en daarom gaan we toch naar de opa’s en oma’s om hem paaseieren te laten zoeken. Hij is er en ik probeer zoveel mogelijk van hem te genieten (ik benadruk probeer, want genieten is voor mij niet meer vanzelfsprekend). Ik hoop dat hij er meer dan acht vindt. Misschien is dat laatste ei, net het “vruchtbare ei” waar wij op hopen. Misschien merkt hij wel dat het voor mij geen feest is, maar kan ik dat veranderen als ik mijn focus op iets anders leg...

Waardevol lotgenotencontact

Ik leg mijn focus met Pasen niet op het zoeken naar paaseieren, maar op zoeken naar lotgenoten, bekend met secundaire infertiliteit. Sinds de komst van de besloten Facebook groep van Freya, merk ik dat er meer verhalen over secundaire kinderloosheid zijn dan ik had kunnen bedenken. Het feit dat ik mij vaak eenzaam voel in mijn verdriet is helaas niet reëel. Er heerst een taboe op secundaire kinderloosheid, dat ik middels deze blog wil doorbreken. Ieder stel met een onvervulde wens van een brusje kent een eigen verhaal. Die verhalen waren mij tot kort geleden nog niet bekend. Mensen zijn anders en ervaren secundaire infertiliteit anders en toch... ervaar ik door het lezen van die verhalen iets waardevols... Begrip voor onze lach en tranen waar anderen, gelukkig, geen ervaring mee hebben en niet kunnen zien als wij er niet over vertellen.

Zoek jij naar woorden?

Wat is jouw verhaal? Ga jij met Pasen op zoek naar de juiste woorden? Mag ik een stukje van jouw verhaal als (anonieme) gastblog op deze pagina plaatsen om mensen een completer beeld van secundaire kinderloosheid te geven?

Ik kan niet voor vruchtbaarheid zorgen die een tweede of volgende kinderwens in vervulling laat gaan, maar ik draag graag een steentje bij aan de contacten, waarbij ik het gedeelde gemis als vruchtbare bodem zie om vooral herkenning in elkaar te vinden. Ik ben trots op de tot nu toe 35 volgers op Twitter! Op Facebook heb ik een geheime groep gemaakt over secundaire kinderloosheid. Wil je daar lid van worden? Stuur mij een email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it..

Leave your comments

Post comment as a guest

0

People in this conversation

  • Guest - x

    Wat een herkenbare verhaal...
    Ik stel mij even voor...
    Ik ben de Mama(28j) van Lander (6). Mijn partner (31j) en ik proberen al sinds september 2013 een broertje of een zusje te maken voor onze zoon. In augustus zijn we eindelijk zwanger geraakt maar in oktober liep het mis!
    Wat is het erg om aan secundaire kinderloosheid te leiden.
    Ik voel mij zo alleen met mijn verdriet! De woorden "wees blij, je hebt er al eentje" kan ik niet meer horen!
    De feestdagen, is het nieuwjaar, kerst, of passen zijn echt een beproeving geworden... "Je mag blij zijn, je kunt eten en drinken wat je wilt" zijn dan de leuke opmerkingen... Maar nee, ik ben niet blij! Want wat ik wil, t'is mijn baby in mij buikje voelen! Ik wil mijn zoon kunnen zeggen dat hij volgende jaar niet alleen de eiren zal moeten rapen maar dat zijn zo graag gewilde broer of zusje er eindelijk zal zijn! Die stuk rouwe zalm eten of alcohol drinken, dat interesseert mij niet! Ik gun het mij al een tijdje zelfs niet meer want wie weet, mischien ben ik zwanger en weet ik het nog niet of omdat het niet aangewezen is voor mijn vruchtbaarheid...
    Ik heb tot nu toe gelukkig maar een miskraam gehad maar ik weet hoe je u voelt...
    Het doe mij deugt om te zien dat ik niet alleen ben! Maar het liefst van al, zou ik gewoon, gewoon willen zijn en zwanger raken zoals al die andere vrouwen rondom mij die er uitzien als dikke paaseieren!!! Grrrr

    0 Like Short URL: