Mijn confrontaties in de lente

De zon schijnt: Het nieuwe jaar is weer volop begonnen én het is alweer bijna lente. Een periode die mij sinds 2012 elk jaar weer doet herinneren aan mijn dikke buik van toen, nu alweer 4 jaar terug. Mijn buik met daarin een gezond wonder dat groeide en schopte, waar we zo naar uitkeken dat de tijd niet snel genoeg voorbij kon gaan want: wij wilden hem dolgraag graag ontmoeten, hem bij zijn naam noemen en samen voor hem zorgen en liefhebben…

Twee jaar terug rond deze tijd volgde onze derde miskraam. Vorig jaar bleef ik ziek thuis van het werk en raakten we wederom zwanger om ons kindje weer te vroeg moeten laten gaan en dit jaar… Sta ik stil bij mijn gevoel.

JA! Terwijl ik stil sta bij mijn gevoel, realiseer ik mij dat ook jij met jouw eigen tegenslagen te maken krijgt, met ziekte, ontslag of scheiding, een faillissement of verlies van een dierbare. Voel jij je hier soms ook eenzaam bij? Eenzaam ondanks het feit dat er mensen zijn die je willen helpen, eenzaam omdat ze niet weg kunnen nemen hoe de situatie is en écht iets kunnen veranderen... Ik heb geleerd dat het in de huidige samenleving moeilijk is om te praten over verdriet, pijn en gemis. "We moeten door" Maar mijn leven, zonder de zeven kindjes die niet verder mochten groeien én leven met een onvervulde (volgende) kinderwens voelt als het leven als moeder met een leven dat helemaal overhoop is gegooid.

Geen kind is zo aanwezig als een kind dat wordt gemist

Tijdens mijn zoektochten naar informatie over miskramen en een onvervulde kinderwens op internet vond ik een mooie tekst:

"Geen kind is zo aanwezig als een kind dat wordt gemist"

Een kind wiens ouders gestorven zijn is een "wees", iemand die de partner verliest is een "weduwe" of "weduwnaar". Er bestaat echter geen woord voor ouders die hun kind verloren hebben. Ouders blijven altijd ouders, ook wanneer hun kind sterft. Of het nu gaat om hun enig kind of gehuwde kinderen die reeds lang het huis uit zijn. Ook een miskraam, sterfte tijdens of na de geboorte, en wiegendood hebben een zeer groot effect op het leven van de ouders (www.beforeyougo.be).


Dit beeld is gemaakt door de Sloveense kunstenaar Martin Hudacek. Hij maakte het in 2011 als monument voor de ongeboren kinderen. Ik herken het... Daarom roert het mij tot tranen. Wat doet het met jou?

Zijn waar het leven leeft

Op mijn werk lopen projecten door en behaal ik samen met mijn collega’s gestelde doelen en is een collega weer terug van haar zwangerschapsverlof. In ons huis is de verbouwing bijna klaar en onze zoon groeit van peuter naar kleuter. Nog even en hij is “alweer” jarig en gaat hij fulltime naar de basisschool!

Stil staan

En toch... voor mijn gevoel staat de tijd al heel lang stil. Stil vanaf het moment dat wij onze tweede miskraam meemaakte, stil vanaf het moment dat elk van de andere vijf miskramen volgden. Stil vanaf het moment dat ik keer op keer hoop voel op nog een zwangerschap, een brusje (broertje of zusje) voor onze zoon. Mijn leven staat stil terwijl het erop lijkt dat anderen wel “gewoon”, in mijn ogen zonder struikelblokken, verder gaan met hun leven. En dat doet pijn en brengt mij terug naar de basis, terug naar mijn kleine veilige wereld, op zoek naar elk straaltje zon en op zoek naar lotgenoten waar weinig woorden zoveel zeggen.

Geen voorjaarsschoonmaak

Gedurende de tijd, komen keuzes die gemaakt moeten worden langs:

  • De voorjaarscollectie hangt in de etalages, koop ik een nieuwe broek of dat shirtje. Of stel ik deze aankoop uit, omdat ik toch nog dat sprankje hoop heb op een gezonde zwangerschap en een tweede kindje dit jaar?
  • De babykamer… Die bewaar ik! Want wat is er mooier als er nog een tweede kindje in mag komen te liggen.
  • De wandelwagen verkopen? Neee! Daar krijg ik na het vele gebruik niets meer voor terug en na koop van een nieuwe set banden kunnen we nog eens vier jaar voort, als ons een tweede kindje om voor te zorgen wordt gegund.
  • Speelgoed waar onze zoon te groot voor is geworden? Dat gaat de deur nog niet uit! Dat blijft tot ons tweede wonder ermee gaat spelen, samen met zijn of haar grote broer!
  • Kinderkleding? Als ik er een kansberekening op los laat, krijgen we 1 een baby of 2 geen baby én als er een baby komt is het 1 een meisje of 2 een jongen. De kans op een jongen is zo slechts 1/3 procent. Dus… Voorzichtig aan kan ik de koffers vol met jongenskleding beetje bij beetje op marktplaats zetten en verkopen, om van de opbrengsten iets leuks voor onze zoon te kopen.

Hoe kan ik een voorjaarsschoonmaak houden? Ik wil niet vooruit, als ik leef, leef ik vandaag. Hoe kan ik opruimen als ik met bovenstaande argumenten leef? Mijn hoofd heeft geen rust, mijn hoofd heeft nóg geen rust. Sommige stellen die met een volgende onvervulde kinderwens leven, hebben die rust gelukkig wel kunnen vinden. Ik weet het, maar ik heb mij er nog niet bij neergelegd dat wij met "maar" drie personen verder gaan. Hoe mooi zou dat zijn?! Blij kunnen zijn met het enige cadeautje dat je hebt gekregen en niets meer te wensen hebben? Dat gun ik ons, maar ik voel het nog niet! De donkere winterwolk blijft aanwezig.

Diep van binnen hard werken

Ik werk al ruim twee jaar hard aan mijzelf, om mijzelf weer op de rit te krijgen, om verder te kunnen met een lach en om mijn gevoelens richting mijn zoon en man te behouden en er niet weer vanaf te dwalen. Ik voerde gesprekken met maatschappelijk werk, had sessies bij een haptonoom, sprak met een praktijkondersteuner van de huisarts, ik volgde een cursus mindfulness en zag de huisarts een paar keer...

Ik werk hard aan wat voor een ander zo vanzelfsprekend lijkt. Werken aan mijzelf kost tijd. Misschien dit voorjaar, deze zomer, buiten in de zon, vind ik die tijd...

Blijf jij mijn blogs volgen? Of wil jij jouw verhaal over jouw onvervulde kinderwens met anderen delen via deze website? Ik hoor graag van je via Facebook of Twitter!

Leave your comments

Post comment as a guest

0

People in this conversation

Load Previous Comments