Herfst... over loslaten van wat mooi en welkom was

Ik zag de volle groene bomen stralen in de zomerzon. Nu zie ik de blaadjes liggen op de grond. Voor het eerst sinds jaren valt het mij ècht op.

Wat?

Hoe makkelijk de bomen hun, van groen naar allerhande kleuren verkleurde, blaadjes loslaten... Hoe rustig de natuur blijft; hoe zij net als voorgaande jaren de koude winter afwacht en daarna de lente weer tegemoet ziet om de bomen weer hun groene bladeren terug te geven zodat deze kunnen stralen in de zomer.

Ons enig kind om voor te mogen zorgen, een nog vrij onbeschreven blad

Onze zoon, een lentekind, heeft tot nu toe op zijn witte levensblad slechts ruim vierenhalf mensenjaren met puurheid ingekleurd en kan in de toekomst die hem gegund is nog veel wit van kleuren voorzien of onberoerd laten. Als ik buiten loop met hem voel ik mij soms min of meer gedwongen om door zijn ogen te kijken. Alleen op die manier kom ik het dichtste bij hem, kan ik de verbinding tussen ons het beste voelen.

Op mijn eigen blad een uitblijvende volgende vervulde kinderwens

Vaak wil ik niet door de ogen van onze zoon kijken. Want als ik dat doe, voel ik naast zijn aanwezigheid ook weer de afwezigheid van onze acht kindjes die niet verder mochten groeien en nooit de kans kregen een wit blad te kleuren. Daarnaast voel ik de pijn in mijn hart dat nog zoveel liefde wil delen met een broertje of zusje voor hem.

Ik voel mij gehaast, wil en moet nog zoveel doen van mijzelf... De natuur lijkt rustig terwijl mijn biologische klok ongeduldig blijft tikken "Je zit nog aan de goede kant van de 35 jaar" hoor ik mijn gynaecoloog nog eens in mijn achterhoofd zeggen. Nu nog wel, maar over een klein half jaartje is het lente, bereik ik de 35 jaar en zie ik de andere kant van deze leeftijdsgrens. Wat zegt dat over de kans van onze volgende in te vullen kinderwens? Die wens die is zo sterk en de angst dat die niet in vervulling gaat is zo groot. Echt genieten van ons wonder lukt mij daardoor, inmiddels al ruim drie jaar, nog niet. En ook dat doet pijn!

Leren van mijn onbeschreven blad

Intussen schoffelt hij, in zijn wereld zonder broertje(s) en/of zusje(s), nu nog met weinig tijdsbesef, door de gevallen oranje, geel en rood getinte blaadjes op het gras. Hij zoekt beukennootjes, eikels, kastanjes en bolsters onder de bomen en vindt intussen zelfs een verloren muntstuk, dat hij trots, met twinkelende oogjes, aan mij laat zien.

Wat mooi!

Ik mag mama zijn van dit kindje. Dankbaar ben ik. Soms zelfs ontroerd. Waarom doet het vervolgens toch zo'n pijn en verdriet om (nog) geen tweede wonder kennis te kunnen laten maken met de wereld, samen met onze oudste waarvoor we mogen zorgen?

Als ik dan toch met hem mee zoek, verwonder ik mij over hoe heerlijk het kan zijn om kind te zijn. Ik was vergeten hoe dat voelt om onbezorgd, onbevooroordeeld en open te leven. Dat onbevangen gevoel heb ik lang niet gevoeld. Maar ik besef weer eens dat dit soort eerste momenten misschien ook wel direct de laatste kunnen zijn omdat er misschien nooit een volgend kindje om voor te mogen zorgen komt. Ineens vervliegt een waardevol moment in de tijd... Het gaat om een moment dat ik het liefst langer zou willen vasthouden omdat het mijn sombere gevoelens eindelijk overschrijft met gevoelens van blijdschap en mijn tranen droogt met een lach.

Terugkijken op wat er was en vooruit kijken naar de mogelijkheden

En toch... Heel eventjes ontsnapte ik een moment aan de blik op mijn eigen gekleurde blad waarop nog steeds teveel zwart te zien is om mij blij te voelen met mijn huidige leven. Wat zou er gebeuren als ik dit blad, net als de bomen buiten, zou los laten? Als ik zonder blad de winter in ga om te ervaren dat de lente mij weer een nieuw begin van een blad brengt om in te kleuren om daar in de zomer van te kunnen genieten?

Onze zoon is nog een onbevangen, letterlijk een bijna onbeschreven blad. Ik probeer zo weinig mogelijk van mijn zwarte kleuren aan hem te laten zien, zodat hij zijn puurheid kan bewaren en eigen kleuren kan bepalen. Ik sta stil bij alle mogelijkheden die hij nog heeft en dankzij hem zie ik ook weer eventjes mogelijkheden op een onbeschreven stukje blad van mijn eigen leven. Als ik goed naar hem kijk, kan ik nog veel van hem leren.

Hoe de seizoenen gelijkenis vertonen met mijn weg naar een tweede kindje

Zoals ik van onze zoon nog veel kan leren, kan ik dat waarschijnlijk ook van de seizoenen. In de cirkel van de seizoenen zie ik veel herkenning rondom de beleving van mijn acht miskramen.

"Geniet van wat je hebt" heeft voor mij een andere betekenis gekregen. Kun jij begrijpen dat dat voor mij anders is geworden na acht keer een droom van werkelijkheid in een nachtmerrie te hebben zien veranderen?

  • In de lente: hoop op een positieve zwangerschapstest.
  • In de zomer: leven met hoop dat dit wonder in mijn buik mag uitgroeien tot een broertje of zusje.
  • In de herfst: de miskraam zelf, verlies van weer een kindje dat ik te vroeg moest loslaten.
  • In de winter: het koude, kille, stille, lege gevoel van gemis en verdriet...

Ik voel mij bedrogen door de tijd. De herfst is voor mij het meest confronterende seizoen op dit moment. De winter sla ik graag over. Van mij mag het snel weer lente worden en daarna snel "gewoon - zomaar" weer even zomer.

Spreuken ter inspiratie over loslaten

Typ loslaten in op Pinterest en je ziet allerlei spreuken over loslaten. Loslaten gaat vaak over accepteren van iets wat niet geweest is wat je ervan gehoopt of verwacht had. Ter afsluiting deel ik er graag een aantal van met jou. Maar voel je vrij om ook eens mijn Pinterest borden te bekijken.

  • Loslaten is met je hart toestaan, datgene wat je hoofd niet kan vergeten.
  • Liefde is... loslaten wat je het liefst vast zou willen houden.
  • Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt.

Laat deze laatste spreuk een inspiratie zijn om verder te gaan met wat er is en intussen te bewaren en lief te blijven hebben, datgeen wat niet heeft mogen worden wat het had kunnen zijn terwijl het zo welkom was.

  • jabbertje herfst 

 

 

 

Leave your comments

Post comment as a guest

0
  • No comments found